Persoonlijke groei doet pijn. Maar stilstand doet meer pijn.
Persoonlijke groei doet pijn. Maar stilstand doet meer pijn.
In sommige jaren loopt het leven soepel. En andere jaren hakken er keihard in. Zoiets weet je vaak pas achteraf. Tijdens zo’n jaar voelt het [...]
In sommige jaren loopt het leven soepel. En andere jaren hakken er keihard in. Zoiets weet je vaak pas achteraf. Tijdens zo’n jaar voelt het niet als persoonlijke groei. Het voelt als chaos. Alsof alles tegelijk beweegt: het werk, je relatie, oud zeer, vermoeidheid en misschien twijfels. Misschien zelfs wel gedachten waar je van schrikt. En toch blijf je staan. Of beter gezegd: je blijft terugkomen.
Het jaar dat je vol op je bek ging.
Als je eerlijk bent, zijn het vaak de jaren waarin je het zwaar had die het meeste hebben veranderd. Niet de jaren waarin alles stabiel was of waarin je comfortabel zat. Maar de jaren waarin je:
- niet lekker in je vel zat
- nachten slecht sliep
- jezelf niet herkende
- gesprekken voerde die je liever had uitgesteld
- grenzen tegenkwam waarvan je niet wist dat je ze had
Dat zijn de jaren die iets openbreken. Achteraf zie je het pas.
Tijdens zo’n periode denk je vooral: hoe de fuck kom ik hier doorheen? Pas later zie je wat er écht is gebeurd. Dat je eerlijker bent geworden. Dat je minder vlucht. Dat je sneller voelt wanneer iets niet klopt. Dat je verantwoordelijkheid neemt waar je die eerder uit de weg ging.
Persoonlijke groei voelt zelden als groei. Het voelt als weerstand. Alsof je uit elkaar valt voordat je opnieuw leert staan.
De klap is niet het probleem.
De klap zelf is zelden het probleem. Wat je ermee doet, dat is bepalend. Er zijn mensen die na een zwaar jaar verbitterd raken. Er zijn mensen die zichzelf kleiner maken. En er zijn mensen die zeggen: dit wil ik niet nog een keer op dezelfde manier doen.
Dat moment (die keuze) is vaak klein. Gewoon een besluit: Ik ga dit anders aanpakken.
Je staat er nog.
Als je dit leest en denkt aan een jaar dat je brak (mentaal, emotioneel, relationeel) dan is er één feit dat belangrijker is dan de rest: Je staat er nog. Dit betekent niet dat alles opgelost is. Dat betekent ook niet dat je het perfect doet. Het betekent dat je niet bent weggelopen. En misschien is dát de kern van persoonlijke groei.
Niet dat je nooit valt. Maar dat je terugkomt. Steeds weer.
Photo by Nicole Geri on Unsplash
Wie ben je als het moeilijk wordt?
Dit artikel maakt deel uit van de serie Wie ben je als het moeilijk wordt?
Een reeks over karakter onder druk. Over relaties die schuren. Over instorten en terugkomen. Over blijven dragen en leren loslaten. Over vertrouwen. Over grenzen. En over wie je wordt na het dieptepunt.
Bekijk ook de andere artikelen in deze serie:
Lees wat bij je past. Je hoeft niets af te maken.

