Als ik terugkijk op het afgelopen jaar, zie ik beweging. Nieuwe plannen maken. Nieuwe energie voelen. Projecten die eindelijk vorm kregen. Meer ritme, meer structuur en meer richting.

Aan de buitenkant zag het eruit als groei. En dat was het ook. Alleen niet overal. Want terwijl ik stappen zette op werk, in ideeën, in fysieke routines, bleef er één plek waar ik steeds omheen draaide.

Dat was thuis.

In mijn relatie. In hoe ik reageerde als het lastig werd. En in hoe ik soms stil werd in plaats van eerlijk. Daar bleef het rommelen en schuren.

Selectieve groei voelt productief.

Er zit iets verleidelijks in ontwikkelen op een plek waar je al kracht hebt.

Je bent goed in plannen maken? Dan maak je nóg een plan.
Je kunt goed creëren? Dan start je nóg een project.
Je bent gedisciplineerd op werk? Dan zet je daar nóg een stap.

Dat voelt als vooruitgang. En het is ook vooruitgang. Alleen… het kan ook een manier zijn om niet te kijken naar wat moeilijker is.

Groei waar je al stevig staat geeft bevestiging. En groei waar het schuurt confronteert. Daar krijg je geen applaus. Want daar moet je jezelf tegenkomen.

De plek die ik bleef ontwijken.

Er kwam een moment dat ik het hardop moest zeggen: Op veel vlakken zet ik 1% stappen. Maar hier niet.

Dat voelde pijnlijk eerlijk. Want ik wist rationeel precies wat nodig was. Rustiger reageren. Eerder uitspreken wat er speelt. Niet wegtrekken als iets spanning oproept. Geen vlucht naar werk als het thuis ingewikkeld wordt.

Het inzicht was er. Alleen het gedrag bleef achter. En dat is de ongemakkelijke waarheid over groei: weten wat nodig is, betekent nog niet dat je het doet.

Groei waar het schuurt vraagt karakter.

De plekken waar het schuurt zijn vaak de plekken waar je het meest te verliezen hebt.

Relaties.
Gezin.
Intimiteit.
Eerlijkheid.

Daar ligt ook de meeste kwetsbaarheid. Veranderen op die plekken vraagt geen inspiratie. Het vraagt discipline. Niet hardheid. Geen controle. Gewoon consequent zijn in kleine dingen.

Zoals niet snauwen als je moe bent. Niet je telefoon pakken om een gesprek te vermijden. En niet in stilte verdwijnen als je je onzeker voelt. Dat soort dingen zie je niet terug in een succesverhaal. Maar daar wordt karakter gebouwd.

De spiegel die terugkijkt.

Wat me hielp – en nog steeds helpt – is het vertragen van die momenten. Door niet meteen reageren. Niet meteen uitleggen waarom iets logisch is. Maar door even te kijken: wat doe ik hier eigenlijk?

Dat is ook waarom schrijven voor mij geen luxe is. Het is een spiegel. In het journal terugzien wat je gisteren deed. In een vraag op een kaart lezen waar je liever omheen praat. Dit zijn geen grote inzichten. Gewoon een vraag die blijft hangen.

Wie ben je als het moeilijk wordt?

Die vraag is ongemakkelijk. Omdat hij geen ruimte laat voor mooie woorden. Hij kijkt naar je gedrag.

Kleine stappen op de juiste plek.

Ik geloof steeds minder in grote ommezwaaien. Wat werkt zijn kleine verschuivingen op de plek die je het liefst ontwijkt.

Een eerlijk gesprek voeren in plaats van het nog een week laten sudderen. Toch naast iemand gaan zitten als je eigenlijk afstand voelt. Toegeven dat je fout zat, zonder uitleg. Dat zijn geen heroïsche momenten. Dat is groei waar het schuurt.

En misschien is dat volwassen worden. Niet nóg beter worden in wat al goed gaat. Maar kiezen voor de plek die het meeste van je vraagt.

Daar wordt zichtbaar wie je bent.

Photo by Jur Wiersema on Unsplash