Er was een periode waarin ik dacht dat sterk zijn betekende: blijven staan. Blijven werken,  blijven regelen en blijven dragen. Thuis. Op werk. Als vader. Als partner. De boel moest draaien. Wat ik niet doorhad, was dat ik langzaam leegliep en steeds verder in overlevingsstand terechtkwam.

Functioneren is niet hetzelfde als leven.

Van buiten zag het er oké uit. Werk ging door. Rekeningen werden betaald. Agenda’s werden gevuld. Maar van binnen voelde het anders. Vlak, moe, kortaf,  en soms zelfs kil. Ik was er wel, maar ik was er niet echt.

Dat is misschien nog wel het gevaarlijkste punt: wanneer je nog functioneert, maar niet meer voelt.

De mythe van “ik regel het wel”.

Er zit iets bijna trots in dat zinnetje: “Komt goed. Ik regel het.”

Veel mannen herkennen dat. We lossen op. We repareren. We nemen over. En ondertussen schuiven we onze eigen signalen naar de achtergrond. Slaaptekort? Komt wel. Somberheid? Gaat wel over. Spanning? Hoort erbij.

Totdat je lichaam harder praat dan jij.

Instorten is geen zwakte.

Er kwam een moment dat ik het niet meer kon dragen. Gewoon: op.

Dat voelde als falen. Later begreep ik dat het eigenlijk een grens was. Je systeem zegt niet voor niets: stop. Door blijven gaan terwijl alles in je schreeuwt dat het niet kan, is geen kracht. Dat is ontkenning.

Overleven heeft een houdbaarheidsdatum.

In zware jaren ga je in overlevingsstand. Je doet wat nodig is. Je houdt het draaiende en je stelt uit wat je voelt. Dat is soms nodig. Alleen: overleven is geen duurzame strategie.

Op een gegeven moment moet je weer leren voelen. Moet je eerlijk worden over wat het met je heeft gedaan. Dat vraagt moed. Meer moed dan doorgaan.

Terug naar jezelf.

Wat ik heb geleerd in die periode, is dit: Niemand anders gaat je redden van jezelf. Niet je werk. Ook niet je partner. En ook zeker niet je succes.

De vraag is niet: hoe houd ik alles draaiende? De vraag is: hoe blijf ik zelf heel?

Soms begint dat bij iets kleins. Eerder naar bed. Eerlijker zijn in een gesprek. Toegeven dat je het niet trekt. Het zijn geen heroïsche stappen. Wel een echte.

Wie je bent als het zwaar wordt.

In lichte periodes is het makkelijk om aardig, geduldig en aanwezig te zijn. De echte vraag is wie je wordt als het zwaar is. Word je harder? Trek je je terug? Ga je alles zelf dragen? Of durf je te zeggen: dit kan ik niet alleen?

Dat moment, dat kleine kantelpunt, bepaalt vaak meer dan alle grote beslissingen bij elkaar.

Photo by Nik Shuliahin on Unsplash