Soms voelt alles als één grote brei. Iemand zegt iets, en voordat je het weet, heb je er een gedachte bij, een gevoel in je lijf, en een reactie die er alweer overheen ligt. In therapie leerde ik iets dat simpel klinkt, maar voor mij een gamechanger was: het verschil zien tussen wat er feitelijk gebeurt, wat ik erbij denk, en wat ik voel.

Een voorbeeld. Mijn partner zei: “Is dat wel zo slim?” nadat ik iets belangrijks had gedeeld.
– Feit: die woorden werden letterlijk uitgesproken.
– Gedachte: “Ze oordeelt over mij.”
– Gevoel: spanning in mijn borst, niet begrepen worden en eenzaamheid.

Tot die tijd was dat allemaal één en hetzelfde. Ik voelde me veroordeeld, afgewezen. Maar toen ik leerde het uit elkaar te trekken, zag ik dat er eigenlijk maar één feit was: die paar woorden. De rest — de gedachte en het gevoel — waren van mij.

Dat geeft lucht. Want gedachten kun je onderzoeken. En gevoelens mag je toelaten zonder ze meteen waar te maken. Het onderscheid zorgt ervoor dat je niet meer volledig wordt meegesleurd in de golf.

Het is geen trucje, maar een manier om je binnenwereld beter te begrijpen. Alleen al het zien dat er verschil is tussen feiten, gedachten en gevoelens maakt dat je ruimte krijgt om jezelf serieuzer én milder te nemen.

Photo by Branislav Rodman on Unsplash