Het verhaal van Olivier (34) over verlies, prestatiedrang, crashen en opnieuw leren voelen.

Soms zijn de signalen er al lang, maar je ziet ze niet meer. Je gaat door. Nog een taak, nog een to-do, nog een stukje verantwoordelijkheid op je schouders. Totdat het lichaam stopt. Voor Olivier gebeurde dat op een avond in een theater. Hij zat in de zaal, keek naar een pianist die twee uur lang speelde. Normaal zou hij zich hebben laten meevoeren door de muziek. Maar dit keer hoorde hij niets. Geen melodie, geen rust. Alleen maar flitsen van werk in zijn hoofd: wat er nog moest gebeuren, wie hij nog moest bellen, wat hij nog moest fixen. Twee uur lang zat hij gevangen in gedachten. Rond diezelfde periode sloeg hij thuis met zijn vuist door een deur. “Mijn emoties hadden de controle over mij.”

Het was een breekpunt. Maar de barst in het plaatje was al veel eerder ontstaan.

Te jong man in huis

Olivier was pas elf toen hij zijn vader verloor aan kanker. Twee jaar eerder hadden ze het nieuws gekregen. Er zijn flarden van herinneringen aan vakanties en momenten samen, maar ook veel leegte. Alsof zijn hoofd hem beschermde tegen de volle omvang van wat er gebeurde.

Na het overlijden bleef hij samen met zijn moeder achter. “Ik dacht altijd: ik ben hier goed doorheen gekomen. Later zag ik pas dat ik vooral naast mijn moeder was gaan staan. Man in huis. Sterk zijn. Zorgen.”

Het is liefdevol, maar ook zwaar. Op een leeftijd waarop hij eigenlijk nog kind had mogen zijn, nam hij een rol op zich die groter was dan hijzelf. Die vroege verantwoordelijkheid zou hem later helpen carrière te maken en door te zetten. Maar het werd ook een valkuil: altijd sterk moeten zijn, altijd fixen, nooit volledig leunen.

Het perfecte plaatje

Jaren later lijkt alles op orde. Een goede baan, een mooi appartement, een gezinnetje, een grote auto. Voor de buitenwereld zag het er solide en stabiel uit. Maar achter dat plaatje groeide de onrust.

Toen zijn dochter Nora werd geboren, kreeg zijn partner een postnatale depressie. Waar anderen spraken over een roze wolk, was hun huis gevuld met grijs. Olivier wist niet goed wat hij ermee aan moest. Werken werd zijn uitweg. Daar voelde hij zich nodig, daar kreeg hij afleiding.

Hij klom op, kreeg een team van acht mensen onder zich. Maar hoe meer hij werkte, hoe verder hij van zichzelf afdreef. “Ik zag signalen bij anderen nog wel, maar ik kon er niets meer mee. Ik bleef alleen maar doorgaan.” Het plaatje bleef overeind, maar van binnen brokkelde het af.

De crash en de leegte erna

Opgegeven moment trok zijn team hem een kamer in en zeiden “Olivier, volgens mij gaat het niet goed met je. Je hoort ons niet meer en dat zijn we niet van je gewend.”. Toen drong het door en kwam het ineens binnen. Vrijwel meteen kwam hij thuis te zitten. Uiteindelijk stopte zelfs de samenwerking met zijn werk

Hoe vertel je vrienden dat je thuiszit terwijl je er van buiten uitziet alsof er niets aan de hand is? “Ik kreeg begrip, maar ook adviezen: moet je niet weer gaan solliciteren? Sympathiek, maar niet echt empathisch. Dat voelde eenzaam.”

Het vacuüm waarin hij belandde, was confronterend. Geen werk om achter te schuilen, geen plaatje om overeind te houden. Alleen maar stilte.

Het besef: mijn hoofd gaat dit niet oplossen

In diezelfde periode begon hij met een energetische coach. De eerste sessie was als een dijkdoorbraak. Tranen, opluchting, ruimte. Daarna kwam juist weerstand. Liggen en voelen? Zijn hoofd protesteerde. “Doe normaal. Los het op.”

Toch gebeurde er iets belangrijks. “Ik besefte: mijn hoofd gaat dit niet oplossen.”

In die ruimte van stilte en weerstand ontstond een nieuw verlangen. Het idee om iets te doen met mannen en gevoel. Geen uitgewerkt plan, maar een richting die klopte in zijn lijf. Hij vond een opleiding tot ademcoach. Zijn hoofd sputterde: “Er zijn al zoveel ademcoaches. Hoe ga jij dit doen?” Maar zijn lichaam wist: dit is de weg. Hij sprak het hardop uit, liggend op bed: “Ik ga deze opleiding doen.” En hij voelde het meteen. Enthousiasme, energie, ruimte. Het was de eerste keer in lange tijd dat hij weer écht iets wilde.

Van moeten naar willen

Herstel bleek geen grootse doorbraak maar kleine, consequente keuzes. Sporten om uit zijn hoofd te komen. Ademwerk, niet omdat het moet, maar omdat het helpt. Mildheid als dingen anders lopen dan gepland. En vooral: luisteren naar wat hij wíl, in plaats van wat hij móet.

“Het verschil tussen moeten en willen werd mijn kompas.”

Vandaag herkent hij zijn signalen sneller: ellenlange to-do-lijsten, bewijsdrang, kort lontje, nergens van kunnen genieten. Als moeten de boventoon voert, weet hij dat hij moet vertragen. Soms betekent dat letterlijk niets doen. Soms is het één zin hardop uitspreken en voelen wat er loskomt.

Je hoeft niet waterdicht te zijn

Eén zin uit een liedje blijft hem bij: “Je hoeft niet waterdicht te zijn.”

Voor Olivier betekent dat: niet alles hoeven fixen. Niet elk gat hoeven dichten. Niet altijd sterk hoeven zijn. Het is oké om niet te weten, niet te kunnen, niet te presteren. In dat lek zit lucht.

“Ego vertelt verhalen. Mentale kracht is opmerken dat je weer in een verhaal zit en terugkeren naar wat klopt.”

Wat hij anderen wil meegeven

Tegen jongeren (en eigenlijk iedereen) die zich vast of verloren voelen, zegt hij: “Je hoeft het niet alleen te doen. Zoek mensen op bij wie je je veilig voelt. Soms is er niet eens een gesprek nodig. Alleen maar iemand die blijft zitten terwijl jij huilt. Dat kan genoeg zijn.”

Als jij je hierin herkent

Herken je jezelf in Olivier’s verhaal? In het vasthouden van het plaatje, het vluchten in werk of het gevoel dat je altijd sterk moet zijn? Dit zijn drie ingangen die hem hielpen:

1. Schrijf 3 dingen op die je wilt (niet ‘moet’). Kies er één en doe dat 10 minuten.
2. Ga even het lijf in: maak een wandeling of adem 5 minuten rustig (4 tellen in, 6 tellen uit).
3. Spreek iets hardop uit en voel wat er gebeurt. Zeg bijvoorbeeld: “Ik ga … doen.” Voel je enthousiasme, ruimte, energie? Of juist spanning en weerstand? Je lijf weet vaak eerder dan je hoofd welke richting klopt.

Dankjewel, Olivier Voor je openheid over rouw, prestatiedrang, crash en herstel. Voor het delen van de zin die blijft hangen als een anker: je hoeft niet waterdicht te zijn.

Olivier heeft er zijn missie van gemaakt om mannen meer in verbinding te brengen met de échte versie van zichzelf en met anderen. Hij gebruikt de adem als tool in zijn onderneming Van Harnas Naar Mens. Hij biedt 1 op 1 ademcoaching, ademcirkels en workshops aan. Check meer over Olivier op zijn Instagram account.

Photo by Luca Bravo on Unsplash

 

---

 

Dit artikel is onderdeel van de interviewreeks van Less Ego, More Human over mentale gezondheid. Wil je reageren op dit verhaal of jouw eigen ervaring delen? Stuur ons een bericht via Instagram of mail naar info@less-ego.com.