Sinds maart volg ik schematherapie. Niet om iets te bestrijden, maar omdat ik niet meer weet hoe ik moet leven. Ik wil leren voelen. Echt voelen. Maar dat blijkt moeilijker dan ik dacht.

Ze zeggen dat je binnen schematherapie verschillende “beschermers” hebt, delen van jezelf die ooit zijn ontstaan om pijn te vermijden. Mijn beschermers zijn goed, het zijn vakmensen. Ze weten precies hoe ze alles wat pijn doet kunnen verstoppen. Zij hebben me jarenlang veilig gehouden. Maar ze hebben me ook afgesloten van mezelf.

En dat maakt dat mijn leven de laatste tijd leeg, vlak en zwaar voelt. Ik heb een dochter. Een mooi gezin. Gouden vrienden. Werk dat betekenis heeft. Dat is zo waardevol, ik weet het, maar ik voel het niet. En dat doet pijn. Meer dan ik wil toegeven.

Ik ben moe van het vechten. Van steeds maar proberen overeind te blijven. Het eeuwige doorgaan. Ik leef al te lang op overlevingsstand.

Relatie, familie, vrienden, vaderschap, werk. Alles voelt wankel. Alsof elk deel van mijn leven zich bevind in onrustig vaarwater. En die onrust vult mijn hoofd.

Soms twijfel ik aan alles. Of ik wel de vader ben die mijn dochter verdient. Of ik nog wel een goede vriend en goede partner ben, als ik steeds opgesloten zit in mijn eigen storm. Zelfs mijn werk, waar ik ooit energie van kreeg, voelt zwaar. De dingen die ik leuk vond, verdwijnen in een grijze waas van moeten. En dan hoor ik mezelf denken: Wat wil ik nou echt? Maar het antwoord blijft stil.

Vorige week brak er iets. Alle spanning, angst, stress, pijn, en verdriet kwam tegelijk omhoog. Het was te veel. Te groot om te dragen en te scherp om te voelen. Alsof mijn binnenwereld instort.

En precies daar, op dat punt van breken, kwam ze terug. Die oude, bekende stem. Zacht. Vertrouwd. Bijna geruststellend. Ze fluisterde: “Wat als je er nou gewoon uitstapt? Dan hoef je al deze shit niet meer te voelen. Geen strijd. Geen pijn. Weg met die onrust. Gewoon rust… eindelijk rust.”

Ze klonk bijna lief. Begripvol. Alsof ze me wilde redden van mezelf. Eerlijk? Even geloofde ik haar.
Even dacht ik: misschien heeft ze gelijk. Het idee van niet meer hoeven dragen, niet meer hoeven vechten. Dat voelt heel verleidelijk.

Maar ergens diep vanbinnen weet ik, dat is niet de rust die ik zoek. Dat is verdwijnen. En ik wil niet verdwijnen.

Niet voor haar.
Niet voor dat kleine meisje dat me elke dag laat zien waarom ik blijf.

Photo by Bo Schoonejans on Unsplash