Er zijn van die momenten waarop je eindelijk een uur over hebt. Geen afspraken. Geen meldingen. Geen haast. En toch gebeurt er niets.

Je opent een document. Sluit het weer. Je pakt je notitieboek. Legt het terug. Het plan was helder. De tijd is er. Alleen je hoofd werkt niet mee. Daarna komt het oordeel. Je had toch ruimte? Je wilde dit toch doen? Waarom lukt het dan niet?

Ik heb vaker gedacht dat ik lui of niet gemotiveerd was. Terwijl mijn hoofd gewoon overvol was.

Tijd is zichtbaar. Ruimte niet.

Als er nog onafgemaakte gesprekken door je hoofd lopen, beslissingen blijven hangen of kleine zorgen blijven knagen, dan voelt een vrij uur eerder als druk dan als vrijheid. Veel mensen verwarren tijd met mentale ruimte. Het lijken synoniemen. In werkelijkheid zijn het twee verschillende werelden.

Tijd zegt iets over je agenda. Ruimte zegt iets over je binnenwereld.
Was er werkelijk ruimte? Of alleen tijd?

Mildheid begint bij dat onderscheid.

Neem één minuut.

Wat houdt je hoofd op dit moment nog bezig?
Niet om het op te lossen. Alleen om het zichtbaar te maken.

Over de serie ‘mentale ruimte‘

Mentale ruimte is geen project dat je afrondt. Het is iets wat verschuift.

In “Tijd hebben betekent niet dat je ruimte hebt” ging het over dat lege uur in je agenda dat toch zwaar kan voelen. Tijd blijkt iets anders dan ruimte. Een volle binnenwereld laat zich niet wegplannen. In “Je creativiteit is niet weg, je hoofd is vol” verschoof de blik van talent naar ruis. Wat voelt als iets kwijt zijn, blijkt vaak een hoofd dat geen adem krijgt. En in “Waarom kleine stappen zetten meer verandert dan je denkt” werd duidelijk dat ruimte zelden ontstaat door groot denken. Eén kleine beweging kan al genoeg zijn om iets los te maken.

Dat is de rode draad. Niet alles oplossen en niet jezelf corrigeren. Wel eerlijk kijken naar wat er speelt.

Ruimte ontstaat niet omdat alles klopt. Het ontstaat wanneer iets wat bleef hangen eindelijk een plek krijgt. Soms gebeurt dat in een gesprek. Soms in stilte. Soms door een paar zinnen op papier te zetten. Soms door simpelweg toe te geven dat je hoofd vol is.

Meer hoeft het niet te zijn.

Photo by Murray Campbell on Unsplash