Begin met praten. Dat is de enige echte stap naar herstel (Bas).
Begin met praten. Dat is de enige echte stap naar herstel (Bas).
Twaalf jaar geleden zat Bas diep in de knoop. Zijn huwelijk liep op de klippen, zijn partner worstelde met een zware depressie en zijn eigen [...]
Twaalf jaar geleden zat Bas diep in de knoop. Zijn huwelijk liep op de klippen, zijn partner worstelde met een zware depressie en zijn eigen bedrijf liep spaak. Tegelijkertijd begonnen de eerste tekenen van zijn eigen mentale uitputting zich op te stapelen: geldproblemen, paniekgevoelens, slapeloze nachten. “Ik probeerde me sterk te houden. Alles weg te stoppen. Maar het vrat aan me.”
De depressie van zijn partner begon rond 2010, en vlak daarna begon ook zijn eigen mentale staat te verslechteren. “Ik was toen bezig met een eigen bedrijf, Outbox. Dat liep voor geen meter. Zakelijk ging het slecht, en privé eigenlijk ook. Alles kwam tegelijk. Mijn hoofd, mijn relatie, mijn financiën — alles begon te wankelen.”
Bas merkte dat naarmate de depressie van zijn partner dieper werd, hij zelf steeds meer in overlevingsmodus ging. “In 2011 kreeg ze medicatie, en in 2012 gingen we uit elkaar. Dat was ook het moment dat ik voor het eerst naar een psycholoog ging. Omdat ik het echt niet meer bij elkaar kon houden.”
Pas na jaren trok hij dus aan de bel. Eerst bij een vriend. Later bij een psycholoog. “Die eerste keer dat ik echt zei: het gaat niet goed met me — dat was het omslagpunt. Niet omdat alles toen meteen beter ging, maar omdat ik stopte met verbergen.”
In dit interview vertelt Bas openhartig over zijn mentale gezondheid, over falen, financiële zorgen, twijfels, en waarom hij nu geen rekening meer houdt met wat anderen van hem vinden.
“Tot m’n 28e hield ik alles binnen”
Bas is iemand die zich op het eerste gezicht staande weet te houden. Hard werkend, loyaal, iemand met een sterke drive. Maar onder dat oppervlak speelde er van alles.
“Ik ben fucking open over mentale gezondheid, nu. Maar vroeger? Geen haar op m’n hoofd die eraan dacht. Tot m’n 28e hield ik alles binnen. Ik dacht dat sterk zijn betekende dat je niks liet merken.”
Wat veranderde dat? “Een vriend die hetzelfde doormaakte. We vonden elkaar in onze shit. Dat was de eerste barst. Daarna kwam er een psycholoog. Een oude mevrouw, niet zweverig, gewoon kalm. Ze luisterde. En ze gaf me ruimte.”
“Sinds ik ben gaan praten, ben ik mezelf”
Bas beschrijft dat eerste gesprek met een psycholoog als een bevrijding. Niet omdat zij alles oploste, maar omdat er voor het eerst lucht bij kwam. “Vanaf dat moment werd ik comfortabeler met het delen van mijn verhaal. Eerst met een therapeut, later met vrienden.”
En uiteindelijk ook met de wereld. “Ik ben nu best wel ongefilterd. Ik zeg gewoon wat ik denk. Het boeit me niet meer zo wat anderen daarvan vinden. Omdat ik al die luiken in m’n hoofd heb opengezet, denk ik: dit ben ik. En daar mag je iets van vinden.”
“Geldstress, werkdruk, falen. Dat hoort er ook bij.”
Waar veel gesprekken over mentale gezondheid stoppen bij woorden als ‘depressie’ of ‘burn-out’, gaat Bas verder. “We moeten het ook hebben over geldproblemen. Over vluchten in dingen die niet helpen. Over twijfels of je het allemaal wel kan.”
In zijn geval waren er periodes van paniek. Niet kunnen slapen. Rekeningen die zich opstapelden. Faalangst. En tegelijk voelde hij zich verantwoordelijk voor een partner die zelf ook niet meer wist hoe ze verder moest. “Toen het met haar bergafwaarts ging, begon ik ook financieel te wankelen. Alles kostte geld. En tegelijkertijd kwam er niks binnen. Het voelde alsof ik zowel het huis als mezelf overeind moest houden.”
Toch bleef hij doorgaan. “Thierry — een vriend van me — zei ooit: als je niet genoeg geld hebt, moet je zorgen dat er meer binnenkomt. Dat is zo plat als het klinkt, maar ook waar.”
Zijn oplossing was niet alleen harder werken, maar ook: praten. Over wat hem echt bezighield. “En ja, ik had slechte gewoontes. Dingen waar ik me nu voor schaam. Maar ook dat hoort erbij. Het is niet perfect. Ik ben niet perfect.”
“Bij twijfel doe ik het wel.”
Als er één zin is die blijft hangen na dit gesprek, is het deze. Bas zegt het meerdere keren: twijfels zijn er altijd. Maar hij laat zich er niet door tegenhouden. “Als ik ergens bang voor ben, dan bereid ik me zo goed voor dat ik het alsnog doe. Niet omdat ik zeker weet dat het lukt, maar omdat ik weet dat ik het in elk geval geprobeerd heb.”
Het is die houding — niet blijven hangen, maar in beweging komen — die hem uit de zwaarste periodes heeft getrokken. Niet alleen denken, maar doen. En vooral: durven zeggen dat het niet goed gaat.
Wat we van Bas kunnen leren
- Praten is het begin van herstel. Je hoeft niet alles zelf op te lossen. Het begint bij het delen.
- Je mag twijfelen. Maar laat je er niet door tegenhouden. Soms is de enige manier om verder te komen: het gewoon doen.
- Ook geldstress, werkdruk en faalgevoelens horen bij mentale gezondheid. Wees eerlijk over alles wat speelt.
- Verwacht geen perfectie. Iedereen heeft patronen waar hij zich voor schaamt. Wat telt, is wat je ermee doet.
- Wees jezelf, ongefilterd. Wie jij bent, mag er zijn. Ook als anderen dat niet begrijpen.
Bas: “Zolang je er niet over praat, ben je ook niet bezig met een oplossing. Dus begin daar. Begin met praten. Dat is de enige echte stap naar herstel.”
Want pas als je het uitspreekt, bestaat het echt. En vanaf dat moment kun je verder. Zoals Bas het verwoordt: “Als je tegen iemand zegt dat het niet goed met je gaat, is dat de eerste keer dat iemand anders er iets mee kan. Zolang je het in je hoofd houdt, blijf je ronddraaien in hetzelfde kringetje. Maar zodra je begint te praten, ga je richting een oplossing. In je eigen hoofd kun je geen oplossing vinden — daar ben je al te lang vastgelopen. Zet je ego opzij, en begin te praten.”
Dit artikel is onderdeel van de interviewreeks van Less Ego over mentale gezondheid. Wil je reageren op dit verhaal of jouw eigen ervaring delen? Stuur ons een bericht via Instagram of mail naar info@less-ego.com.
