In 2020 woonde ik alleen in Rotterdam. Corona. Geen werk. Net uit een relatie die me mentaal en emotioneel had uitgeput. De meeste dagen waren lang en stil. Wat me overeind hield was één ding: elke vrijdagavond mijn day 1-maat. Bij mij thuis. Geen plan, geen agenda. Gewoon eerlijk praten over hoe het écht ging.

Die gesprekken gaven me dingen die ik nergens anders vond. Erkenning dat het zwaar was. Ruimte om het te zeggen zonder dat het meteen opgelost moest worden. Inzichten die ik zelf niet zag. En soms gewoon een eerlijk advies van iemand die me kende.

Ik had ook andere vrienden. Goede vrienden. Maar niet elk gesprek ging zo diep. Dat niveau – dat je écht gezegd krijgt hoe het met je gaat en wat je ervan vindt – dat bleek helemaal niet vanzelfsprekend. Ik dacht: wat als meer mannen dat zouden hebben?

Zo begon Less Ego, More Human.

Als je functioneert, presteert, zorgt voor de mensen om je heen, en ondertussen niet meer weet wanneer iemand voor het laatst vroeg hoe het écht met jou gaat. Als je “gewoon moe” zegt, maar bedoelt dat het meer is dan dat. Als je wacht tot het vanzelf overgaat. Of tot je er niet meer omheen kunt.

Je bent niet de enige. En je hoeft hier niet klaar voor te zijn.

Less Ego, More Human is geen therapie. Geen zelfhulp. Geen platform dat je vertelt hoe je de beste versie van jezelf wordt. Het is de grote broer die je nodig hebt. Iemand die zegt hoe het is. Die benoemt wat je al voelt maar nog niet hardop hebt gezegd. Die niet boven je staat, maar naast je. Die trots op je is, ook als het niet goed gaat.

Je vindt hier eerlijke verhalen van mensen die laten zien hoe het er vanbinnen écht uitziet. Inzichten vanuit eigen ervaring over doorgaan, over stoppen, over wat er gebeurt als je eindelijk eerlijk bent. En een journal om zelf mee aan de slag te gaan, op het moment dat jij er klaar voor bent.

Less Ego, More Human bestaat voor de man die nog niet weet dat hij toe is aan eerlijkheid.