Kleine man, mag ik je wat vragen?
Hoe kun je eigenlijk weten wat een ander denkt als, je niet weet wat jezelf denkt?

Dus, wát vind jij er eigenlijk zelf van dan?
Wát vind jij van de situatie waar je nu in zit?

Je zegt dat je geen seks meer hebt met je vriendin.
Merkt dat je ‘op slot’ gaat zodra ze thuis komt.
Je bent onrustig en raakt snel geïrriteerd.
Je wordt steeds stiller en trekt jezelf terug.
Je zegt ‘ja’ tegen dingen waar je ‘nee’ wilde zeggen.
Je staat áltijd voor haar klaar, en je hebt het gevoel dat je niet wordt gewaardeerd.
Je verontschuldigd jezelf voor wie je bent, je eigen gevoelens, behoeftes en gedachtes.

Kleine man, als dit écht is hoe jij je voelt, dan ben je totaal uit balans.
Je bent jezelf namelijk niet meer, als je in een rollercoaster van emoties zit.

Een rollercoaster van emoties, gebouwd op een gebroken hart.

Ik weet namelijk nog wat ik voelde, toen ik in zo’n soort situatie zat. Als ik er op terug kijk, was ik totaal uit balans. Het was alsof ik constant onder spanning stond, en me niet veilig voelde om mezelf te uiten. Elke opmerking leek wel een bedreiging. Defensief. En dat opende vervolgens de poort voor een shitload aan onverwerkte emoties. Ik voelde me destijds écht niet fijn van binnen, en in m’n eigen hoofd. Het was alsof ik opzettelijk blokkades opwierp, welke de energiestroom van mijn lichaam belemmerden. Ik was verdwaald geraakt en ik herkende mezelf niet, telkens als ik in de spiegel keek.

Weet je, m’n relatie vertoonde diezelfde tekenen. Ik wist zelf ook niet wat ik vond van de romantische situatie waar ik destijds in zat. Ja, ik hield van haar. Dat was voor zeker. Houden van mezelf? Ik had geen flauw idee wat dat eigenlijk betekend. In het ene moment toonde we de puurste affectie naar elkaar, en in het daaropvolgende moment, brak de hel letterlijk los. Van puur geluk, naar uithalen met woorden en elkaar emotioneel pijn doen, in een handomdraai. Ik zat in een rollercoaster van emoties, dat was gebouwd op mijn gebroken hart.

De les die ik te laat heb geleerd is, luisteren naar mijn gevoelens en gedachtes. Het kunnen creëren van helderheid in mijn hoofd. Waardoor ik antwoorden kon vinden op diezelfde vragen die ik je eerder heb gesteld. Nu weet ik dat de grens tussen waanideeën en realiteit flinterdun is. Diep van binnen wist ik het antwoord wel, maar ik wilde de waarheid niet geloven. Dus, koos ik ervoor om mijn relatie te romantiseren, en gemaakte keuzes te rechtvaardigen. Ik zeg het je, doe niet hetzelfde.

Ik ga je het nog een keer vragen.

Hoe voel jij je bij de situatie, en wat wil je ermee doen?

Wat voel je en wat denk je als je antwoord geeft op de vraag: “ziet ze jou voor wie je bent?”
En, zie jij haar voor wie zij is? Of, zie je haar voor hoe dat je wilt dat ze is? Hoop je dat ze weer wordt zoals ze was, zoals in het begin van je relatie?

En, hoe kijk je naar jezelf dan?
Wat vind je van jezelf, als je dat vergelijkt met toen en nu?
Ben je gelukkig? Ervaar je liefde? Is dit voor jou liefde, zoals je denkt dat liefde voor jou is?

Als je hier nu eens over nadenkt, voor jezelf.
Dan hoor ik het later wel van je, en dan praten we verder.

Cool?

Photo by Tore Odiin on Unsplash