Ik ben iemand die graag snel naar oplossingen gaat. Geef me een stappenplan, en ik voer het uit.
Maar in therapie kreeg ik te horen: “Als we te snel naar de oplossing gaan, voelt het niet echt. Dan wordt het een trucje.”

Dat vond ik frustrerend. Waarom zou je langer in pijn of ongemak blijven hangen?
Tot ik merkte dat het precies daar om draait.

Het ongemak is die fase waarin je voelt wat er écht geraakt wordt.
Het is dat moment waarop je beseft dat je niet alleen boos bent, maar je eigenlijk ook eenzaam voelt.
Het is de stilte na een gesprek waarin je denkt: “Ik werd niet gezien.”

Alles in je wil dat gevoel wegdrukken of gladstrijken. Maar juist daar ligt de kern van herstel.
Niet door snel te fixen, maar door het te verdragen.

Voorbeeld: ik kan tegen mezelf zeggen “ach, ze bedoelde het niet zo.”
Maar als ik het ongemak toelaat, voel ik ook: ik voelde me alleen. En dat mag er zijn.

Het is verleidelijk om pijn meteen te willen oplossen.
Maar echte verandering komt pas als je het durft te doorvoelen.
In het ongemak blijven is niet falen.
Het is precies de stap die nodig is.

Photo by Markus Spiske on Unsplash