Het leven dat je dacht te moeten leven.
Over het huisje-boompje-beestje script en het falen dat niemand benoemt.

Er is een moment waarop je je realiseert dat je leven niet is geworden wat je dacht dat het zou zijn. Niet omdat je niets hebt gedaan. Niet omdat je verkeerde keuzes maakte. Maar omdat het plaatje zelf niet meer klopt. En toch voelt het als falen.

Alsof je ergens onderweg een afslag hebt gemist die iedereen wél leek te nemen.

Het script dat we allemaal meekregen.

De meeste van ons zijn opgegroeid met een vrij helder verhaal.

Studie. Werk. Relatie. Huis. Kinderen. Rust. Niet eens expliciet opgelegd,  maar overal zichtbaar.

In gesprekken. In reclames. In familie. In stiltes. En zolang je onderweg bent, lijkt het logisch. Tot je op een punt komt waar je om je heen kijkt en denkt: “Is dit het nou?” Of erger: “Waarom ben ik hier niet?”

Falen zonder verkeerde keuzes.

Dit is het lastige aan het huisje-boompje-beestje script: je kunt alles “goed” doen en je alsnog mislukt voelen. Je werkt. Je probeert. Je houdt vol. Maar het resultaat blijft achter bij het beeld dat je ooit had. Niet omdat jij tekortschiet, maar omdat het script geen rekening hield met hoe het leven echt loopt.

Met burn-outs. Met verlies. Met mentale gezondheid. Met veranderende verlangens. Toch blijft dat gevoel hangen: ik loop achter.

De stille meetlat die altijd meeloopt.

Ook als niemand het hardop zegt, draag je vaak een innerlijke meetlat mee. Waar sta ik ten opzichte van anderen? Waarom hebben zij dit wel? Wat heb ik verkeerd gedaan?

Die meetlat is genadeloos. Omdat hij gebaseerd is op aannames die nooit zijn bijgesteld. We vergelijken ons volwassen leven met een ideaalbeeld dat misschien nooit realistisch was. En noemen dat verschil dan: falen.

Het probleem is niet jij, maar het verhaal.

Wat als het probleem niet is dat jij het niet goed doet? Wat als het probleem is dat we zijn blijven leven alsof er maar één manier is om “het goed te doen”?

Het huisje-boompje-beestje script is geen garantie voor geluk. Het is een tijdgebonden verhaal dat niet meer past bij hoe complex het leven nu is.

Toch doen we alsof het universeel is. En wie daarvan afwijkt, moet dat blijkbaar uitleggen.

Volwassen worden zonder vast script.

Steeds meer mensen merken: dit pad past niet (meer). Niet omdat ze niks willen. Maar omdat ze iets anders nodig hebben.

Meer ruimte. Meer adem. Meer eerlijkheid.

Volwassen worden zonder vast script betekent niet dat je richtingloos bent. Het betekent dat je weigert je leven af te meten aan een verhaal dat je niet gekozen hebt. Dat vraagt geen lef. Dat vraagt waarachtigheid.

Richting houden zonder vergelijking.

Zodra je stopt met vergelijken, ontstaat er iets nieuws. Niet meteen duidelijkheid. Niet meteen rust. Maar wel: ruimte. Ruimte om te voelen wat jij nodig hebt zonder het te hoeven verantwoorden.

Misschien leidt jouw leven niet naar het plaatje dat je ooit voor ogen had. Maar dat betekent niet dat het nergens naartoe gaat. Het betekent alleen dat je een ander pad loopt dan je ooit dacht.

Even landen.

Misschien herken je dit gevoel.
Misschien draag je het al jaren.

Het idee dat je faalt, terwijl je eigenlijk gewoon een ander leven leeft dan je ooit was beloofd.

Weet dit: je hoeft het script niet te volgen om volwassen te zijn. Je hoeft het plaatje niet waar te maken om waardevol te zijn.

Soms is loslaten van het verhaal de eerste stap naar een leven dat wél van jou is.

Photo by Salman Khan on Unsplash