Dit is mijn verhaal van 2025. Ik deel het niet om het te dramatiseren, maar om woorden te geven aan wat velen voelen en zelden durven uitspreken.

Misschien herken je iets. Misschien helpt het je om jezelf iets minder alleen te voelen. Zeker als jij ook weet hoe het voelt om op raken en opnieuw beginnen.

2025

2025 was het jaar waarin ik volledig leegliep. Het jaar waarin mijn lichaam en hoofd tegelijk zeiden: “Het is op. Je kunt niet meer.”

Ik ben niet één keer ingestort, maar keer op keer. Mentaal, emotioneel, in alles. Huilend. Bang. Verdwaald in mijn eigen hoofd. Dagen waarop ik mezelf niet herkende en nachten waarin ik niet wist hoe ik verder moest met alles wat ik voelde.

Er waren momenten zo donker dat ik niet meer wist wat een uitweg was of waar ik die überhaupt moest zoeken. Zo diep zat ik. En dat is misschien wel de meest pijnlijke waarheid van dit jaar: je kunt je pijn verstoppen, wegdrukken, negeren… maar uiteindelijk haalt het je toch in. Zonder waarschuwing.

2025 heeft me laten zien hoe het voelt om écht op te raken. En hoe nodig het is om eindelijk eerlijk te worden over wat je draagt. Want soms begint op raken en opnieuw beginnen pas wanneer je toegeeft dat je niet meer kunt.

2026

Minder overleven. Meer leven.
Minder wegduwen. Meer uitspreken.
Minder doen alsof. Meer werkelijk zijn.

Ik kies voor langzamer. Voor zachter.
Voor grenzen die ik niet langer negeer.

2026 wordt geen “nieuw hoofdstuk”. Het wordt een kans. Een keuze. Een richtlijn: ik wil niet terug naar wie ik was, ik wil vooruit naar wie ik mag worden.

Disclaimer

Mocht je je herkennen in deze zwaarte: je hoeft dit niet alleen te dragen.
Praat erover met iemand die je vertrouwt. Er is altijd hulp en je verdient die steun.

Photo by Jamie Fenn on Unsplash