Een gesprek met David over destructieve patronen, verlies, vriendschap en leren voelen

David is eind twintig wanneer hij beseft dat zijn leven langzaam uit zijn handen is gegleden. Ooit begon het onschuldig; een jointje na het werk, een paar biertjes in het weekend. Maar jaren later woont hij weer op zolder bij zijn ouders, met tienduizenden euro’s schuld, dagelijkse blowsessies, gokverslaving en een versplinterd gevoel van zelf. En toch is dit geen verhaal van ondergang. Het is een verhaal van groei. Van stap voor stap leren praten. Leren voelen. En vooral: leren leven.

Overleven in plaats van leven

In zijn Rotterdamse jaren lijkt David alles onder controle te hebben. Maar vanbinnen groeit het onbehagen. “Ik was mezelf kwijtgeraakt,” zegt hij. “Elke dag blowen, in het weekend andere drugs, schulden opstapelen, brieven ongeopend in lades. Alles om maar niet te voelen.”

Na het stuklopen van zijn relatie zakt hij verder weg. Hij verliest zijn woning, zijn structuur, zijn ankers. En daarmee: zijn richting. Zelfdestructie wordt een levensstijl. “Mijn maandsalaris vergokken binnen twee dagen? Geen probleem. Dacht ik toen.”

Toch is er een kantelpunt. Wanneer hij voor de tweede keer zijn hele salaris vergokt, zit hij aan tafel bij zijn ouders. Voor het eerst vertelt hij de waarheid. Niet alleen over het geld, maar over alles wat hij jarenlang had verzwegen. “Het was schokkend voor ze. Maar ook bevrijdend. Eindelijk lag alles op tafel.”

Een psycholoog. Een eerste traptrede omhoog.

De stap naar de psycholoog wordt de eerste echte beweging richting herstel. Niet omdat de therapie alles oplost, maar omdat het hem leert stilstaan. Voelen. En praten. “Dat was nieuw voor mij. Niemand wist van mijn schulden. Misschien één of twee vrienden, maar de rest dacht dat ik alles op orde had.”

De gesprekken graven diep. Over zijn jeugd. Over de rol die hij als kind op zich nam. “Ik was zes toen we naar Nederland verhuisden. Mijn moeder brak telkens in duizend stukjes als mijn zus niet kon overkomen. En ik? Ik troostte haar. Ik huilde niet. Ik was sterk. Dat moest.”

Die rol – die van de stille rots – groeit uit tot een identiteit. “Ik voelde niks. En als je niks voelt, weet je ook niet waar je grenzen liggen. Iedereen kon eroverheen, en ik had het niet eens door.”

Burn-out en een koelkastmoment

Jaren later, als hij in een burn-out belandt, krijgt hij een oefening mee: sta ’s ochtends op, kijk in de koelkast, en kies niet automatisch je standaard ontbijt. Vraag jezelf: waar heb ik zin in? Het lijkt belachelijk simpel, maar voor David is het revolutionair. “Voor het eerst moest ik nadenken over wat ik voel. En wat ik wil.”

Alcohol en blackouts

Naast drugs en gokken speelt ook alcohol lange tijd een grote rol. Op vakanties drinkt hij liters. Tot twee keer toe heeft hij een blackout van meerdere uren. “Toen wist ik: dit is gevaarlijk. Daarna heb ik zes maanden geen druppel aangeraakt.”

Het patroon is duidelijk: vluchten voor wat pijn doet. En langzaam – heel langzaam – de pijn toelaten. “Ik heb moeten leren om niet te vluchten. Maar te voelen.”

Vriendschap en eerlijkheid

Vriendschap is voor David lange tijd een transactie. “Ik dacht dat ik vriendschap kon kopen. Wiet, eten, altijd geven. Zo voelde ik me nuttig. Maar het was leeg.”

Echte vriendschap leert hij pas kennen door de juiste mensen. Weekendjes praten in Rotterdam met een goede vriend. Geen oordeel. Alleen luisteren. Daar begint het. “Voor het eerst besefte ik: ik mag praten over wat me dwarszit. Zonder dat iemand me afwijst.”

Leren omgaan met kritiek en zelftwijfel

Op zijn werk komt hij zichzelf hard tegen. “Ik dacht dat ik manager kon zijn. Maar ik had geen ervaring. En ik zei tegen iedereen dat het goed ging. Dat ik het aankon. Terwijl ik verzoop.”

Zijn grootste les? “Eerlijk zijn. Tegen jezelf. Tegen anderen. Het kost zoveel energie om een masker op te houden. Om geheimen te dragen. Op een gegeven moment weet je niet eens meer wie je bent.”

Die eerlijkheid moest hij opnieuw leren. “Ik heb er jaren over gedaan. Maar uiteindelijk viel er een last van mijn schouders.”

Een man mag ook janken

Eén van de krachtigste uitspraken van David in dit gesprek: “Ik wist niet eens dat het een optie was om over je gevoelens te praten.” Opgegroeid in een omgeving waar emoties niet bestonden, leerde hij al jong: sterk zijn is zwijgen.

Maar juist dat zwijgen kostte hem alles. “Ik dacht dat ik alles zelf moest oplossen. Maar praten veranderde alles.”

Voor wie nu worstelt: praat.

Aan het eind van het gesprek komt de vraag: wat zou je willen zeggen tegen jongeren die nu worstelen? Zijn antwoord is even simpel als krachtig:

“Praat erover. Probeer één avond. Eén gesprek. Met iemand die je vertrouwt. Het zal je verbazen hoeveel lichter het daarna voelt.”

Inzichten uit dit gesprek

• Vluchten kan jarenlang werken, tot het niet meer werkt.
• Eerlijkheid is bevrijdend, ook al voelt het eerst als falen.
• Praten voelt in het begin onwennig en stroef – zeker als je het nooit eerder hebt gedaan. Maar hoe vaker je het doet, hoe natuurlijker het wordt.
• De juiste mensen maken het verschil. Eén goede vriend kan de deur openen naar herstel.
• Grenzen voelen begint met emoties erkennen.
• Leren leven is soms: ontleren wat je dacht te moeten zijn.

Tot slot

David’s verhaal is rauw, maar hoopvol. Een ode aan vallen, struikelen, eerlijk worden, en langzaam weer opstaan. Het laat zien dat herstel niet begint met perfect zijn – maar met durven zeggen: ik weet het even niet. En vooral: ik wil het anders doen.

Want echt: praten verandert alles.

---

Dit artikel is onderdeel van de interviewreeks van Less Ego over mentale gezondheid. Wil je reageren op dit verhaal of jouw eigen ervaring delen? Stuur ons een bericht via Instagram of mail naar info@less-ego.com.